นาฏยศิลป์ไทย  คือ  ศาสตร์และศิลปะการรำ  ระบำ ฟ้อน และโขน ของไทย ซึ่งมีบทบาทต่อวัฒนธรรมการดำเนินชีวิตของชาวไทยมาช้านาน มีการสร้างสรรค์ พัฒนา และสามารถประยุกต์ให้เหมาะสมสอดคล้องกับวัฒนธรรมบันเทิงของชาติและแผ่นดิน 
จนเป็นรูปแบบที่เป็นอัตลักษณ์เฉพาะที่ควรรักษา
                การเรียนนาฏยศิลป์ไทย  หรือ  รำไทย ผู้เรียนจะต้องผ่านการเรียนรู้ท่าพื้นฐาน ของรำไทยหรือที่เรียกกันว่า  “การฝึกเบื้องต้น”  เสียก่อน  เพื่อเตรียมความพร้อม ทางด้านร่างกายให้ดี  มีประสิทธิภาพ  พร้อมที่จะปฏิบัติท่านาฏยศิลป์ไทยในขั้นต่อไป ได้อย่างสวยงาม 
                ท่าพื้นฐาน  หรือ  การฝึกเบื้องต้น  นั้นอยู่หลากหลายท่า  เช่น  ท่าดัดมือ  ท่าดัดแขน  ท่าดันหลัง (การยืดหลังตรง)  ท่าดัดตัว (การฝึกตัวอ่อน)  ท่านั้งเบื้องต้น (นั้งพับเพียบ  นั้งคุกเข่า  นั้งกระดกเสี้ยว)  ท่าปะเท้า  ท่ายกเท้า  ท่าขยั่นเท้า  ท่าย้ำเท้า  และท่ากระดกเท้า  เป็นต้น  ประโยชน์ของการฝึกเบื้องต้นนอกจากจะสามารถปฏิบัติท่า ในนาฏยศิลป์ไทยได้งดงาม  ถูกต้องตามจารีตแล้ว  ยังเป็นการเสริมสร้างบุคลิกภาพ ที่สง่างาม เหมาะสมในสังคมได้
                การเรียนรำไทย เป็นการส่งเสริมให้ผู้เรียนมีความกล้าแสดงออกทางด้าน ศิลปะการแสดงที่ดีงามและถูกต้อง  ภายใต้วัฒนธรรมไทยอันทรงคุณค่า  อีกทั้ง ยังส่งเสริมให้เป็นเยาวชนที่ดี  ในด้านจิตใจ  ใจเย็น  มีความอดทน  สมัคสมานสามัคคี  มีความเอื้อเฟื้อ  เผื่อแผ่  มีความจำที่ดี  มีสมาธิ  ซึ่งเป็นคุณสมบัติพื้นฐานในการ ดำเนินชีวิตในสังคมไทยในปัจจุบัน  พร้อมทั้งยังร่วมปลูกฝั่ง  และสร้างจิตสำนึกรัก วัฒนธรรมการแสดงออกทางด้านศิลปะการแสดงของไทยอีกด้วย